Boeing E-4 – amerykański samolot pełniący funkcję powietrznego stanowiska dowodzenia (National Airborne Operations Center), opracowany na bazie Boeinga 747-200B.
Historia Geneza Wraz ze wzrostem ryzyka rozpoczęcia konfliktu o charakterze nuklearnym, pojawiła się potrzeba zapewniania ciągłości dowodzenia amerykańskimi siłami zbrojnymi oraz ich arsenałem atomowym, nawet po zniszczeniu naziemnych centrów w wyniku zaskakującego ataku. 3 lutego 1961 roku Strategic Air Command, amerykańskie dowództwo odpowiedzialne za kontrolę i dowodzenie bombowcami strategicznymi przenoszącymi bomby atomowe oraz pociskami balistycznymi Intercontinental Ballistic Missile, rozpoczęło operację „Looking Glass” (zwierciadło). Jej celem było utrzymanie w powietrzu przez 24 godziny na dobę floty samolotów pełniących funkcję ABNCP (Airborne Command Post – powietrznych stanowisk dowodzenia). Miały one dublować zadania, jakie pełniły naziemne stanowiska, będąc jednocześnie mniej narażonymi na skutki ataku jądrowego przeciwnika. Do pełnienia roli ABNCP wybrano samoloty Boeing KC-135A Stratotanker, które po modernizacji otrzymały oznaczenie EC-135A.