Hipolit Kazimierz Słabicki (ur. 11 lutego 1893, zm. 23 kwietnia 1965 w Ilford Park) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 11 lutego 1893 na ziemi lwowskiej jako syn Kazimierza. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiego Pułku Strzelców Nr 18. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1917.
W listopadzie 1918 uczestniczył w obronie Lwowa w 1918 w trakcie wojny polsko-ukraińskiej. Został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu podporucznika. Następnie brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923 jako oficer nadetatowy 67 Pułk Piechoty z Brodnicy służył jako oficer ordynansowy dowódcy Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu, gen. bryg. Stefana de Latour. 13 października 1923 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego 1923–1925. 1 października 1925, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu nad Bugiem. Później został przeniesiony z 67 pułku piechoty do Korpusu Ochrony Pogranicza. Był I oficerem sztabu Brygady KOP „Wilno”.