Historia poznania Początkowa część jaskini prawdopodobnie była miejscowej ludności znana od dawna. W 1980 r. znalazł ją i opisał J. Małota, ale tylko do głębokości 4 m, dalsza część jaskini była bowiem całkowicie zasypana. W 1982 r. A. Górny i A. Ociepka przekopali przejście do sali, w późniejszych latach stopniowo odgruzowano całą jaskinię. Dno studni zawalał gruz wapienny zmieszany z humusem, kolejne 2 metry to wapienny gruz, humus, kości zwierzęce oraz pochodzące z neolitu resztki glinianej ceramiki (kultura pucharów lejkowatych). Opadającą do najniższego poziomu studnię wypełniał humus zmieszany z lessem i szczątkami drobnych kręgowców, a korytarz piaszczyste osady. W trakcie tych prac zabezpieczono studnię przed przypadkowym wpadnięciem do niej ludzi, a w 1995 sporządzono plan jaskini.
Przypisy
Kategoria:Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej Kategoria:Łazy (powiat krakowski)