thumb|240px|I Liceum Ogólnokształcące w Jaśle Jan Knapik (ur. 9 lipca 1904 w Bączalu Górnym, zm. 16 czerwca 1971 w Jaśle) – polski nauczyciel, magister filozofii, pedagog i historyk, działacz społeczny i oświatowy.

Życiorys Lata młodości Urodził się 9 lipca 1904 w Bączalu Górnym jako syn Ludwika i Anny. Chrzest św. z rąk ks. kanonika Teofila Biesiadzkiego przyjął w miejscowym kościele parafialnym św. Mikołaja. Ukończył Szkołę Powszechną w Bączalu Dolnym, a następnie podjął naukę w Państwowym Gimnazjum im. Króla Stanisława Leszczyńskiego w Jaśle. Po złożeniu egzaminu maturalnego (1925) rozpoczął studia wyższe na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, które ukończył w 1934 zdobywając tytuł magistra filozofii.

Kariera pedagogiczna Po krótkiej przerwie rozpoczął pracę jako nauczyciel w Konopiskach koło Częstochowy. W roku szkolnym 1937/1938 został przeniesiony w charakterze nauczyciela kontraktowego do Bączala Dolnego, gdzie od 1927 pracowała jego żona - Julia Knapikowa. 17 maja 1938 złożył egzamin praktyczny i stał się nauczycielem kwalifikowanym tejże placówki oświatowej. Podczas II wojny światowej, od roku szkolnego 1940/1941 piastował stanowisko kierownika Szkoły Powszechnej w Bączalu Dolnym Chrobaczyński, Słownik nauczycieli..., s. 156, podaje, że szkołą kierował już od grudnia 1938..