W konspiracji była okręgową (komendantką) Okręgu Warszawa-Praga Organizacji Harcerek (1939–1940 lub 1940–1944), członkinią komendy Warszawskiej Chorągwi Harcerek (1940–1944). Prowadziła w tym czasie kursy drużynowych, podharcmistrzowskie i harcmistrzowskie. W czasie powstania warszawskiego mieszkanie Gronostajskich było siedzibą praskiego hufca harcerek.
Podczas okupacji i w późniejszych latach przechowywała kroniki i wspomnienia harcerzy.
Po wojnie wspólnie z Jiruską organizowała naukę szkolną na Pradze, początkowo w prywatnych domach, inspirowała odradzanie stołecznego harcerstwa żeńskiego. Ponownie od 1944 lub od kwietnia 1945 roku pełniła funkcję komendantki Warszawskiej Chorągwi Harcerek, była też członkinią Wydziału Programowego Głównej Kwatery Harcerek (1945), przygotowała liczną grupę harcerek do udziału w I Centralnej Akcji Szkoleniowej ZHP. Nie zgadzając się na zmiany w ZHP wymuszane przez władze zrezygnowała w końcu grudnia 1948 roku z funkcji komendantki chorągwi i odeszła ze związku (rezygnację tę Naczelnictwo ZHP przyjęło w styczniu 1949 roku, Warszawska Chorągiew Harcerek została rozwiązana).