Tadeusz Fopp brał udział w powstaniu warszawskim. 1 sierpnia 1944 roku służył jako zastępca dowódcy drużyny w plutonie szturmowym 1. kompanii batalionu „Parasol” Zgrupowania „Radosław”. Służył w stopniu starszego strzelca podchorążego. Jego szlak bojowy rozpoczął się na Woli i prowadził przez Stare Miasto. Kanałami przedostał się na Śródmieście, a następnie Górny Czerniaków i Mokotów. Brał udział m.in. w walkach o cmentarz kalwiński i ewangelicki, pałac Krasińskich (sierpień) i utrzymanie pozycji na ul. Ludnej (wrzesień). 1 września przeżył zawalenie się Pałacu Krasińskich. Jego oddział przemieszczał się m.in. kanałami. Jako powstaniec zasłynął jako żołnierz, który jako ostatni wycofywał się z pola walki i pomagał rannym towarzyszom.
mały|Grób Tadeusza i Anny Fopp na Powązkach Wojskowych 20 września Fopp przepłynął wpław Wisłę, docierając w ten sposób do żołnierzy Ludowego Wojska Polskiego. W październiku wstąpił do LWP, jednak pierwsze miesiące służby, a ostatnie miesiące wojny spędził na rekonwalescencji w szpitalu 1 Armii Wojska Polskiego.