Karykaturalne było przedstawianie polskich szlachciców: Halka Sadorska był tęga, niezdecydowana, często lamentująca w sytuacjach wymagających działania i fizycznie zaniedbana. Wspominał jednak o niektórych, pozytywnych cechach Polaków – hrabina Tarnowska była ładna, mądra i wytworna, ale to nie przeszkadzało być też skąpą wobec podwładnych, twardą i nieczułą na niedolę ubogich warstw społecznych. Przegrała w karty z Wladimirem von Korsak kapliczkę maryjną w Kornaschewie. Biedni Polacy nazywali ją poganką, łajdaczką i bezbożnicą. Pieniądze, których nie miała dla biednych, wydawała na wytworne przyjęcia. Zgodnie ze stereotypem Ostmarkenliteratur polskie kobiety (piękne, ale chytre i zepsute) poniosły karę za swą lekkomyślność: Halka Sadorska została aresztowana w związku z podejrzeniami o fałszerstwo, a Jadwigę Tarnowską wyrzucono z salonu gier w Monako za oszustwo.
Powieść, choć nieprzychylna względem Polaków, czasami ośmieszająca, to jednak w porównaniu do innych wytworów swojego nurtu nie zawiera stosunkowo wysokiej dawki nienawiści etnicznej, co mogło być przyczyną, że nie umieszczono jej na liście Literatury Ojczyźnianej Prowincji Poznańskiej do użytku w czytelniach, przygotowanej w 1911 przez Bibliotekę Cesarza Wilhelma w Poznaniu.