Józef Karol Weisbach, także WejsbachRoczniki Oficerskie 1923, 1924 podały formę nazwiska Wejsbach. Roczniki Oficerskie 1928, 1932 podały formę nazwiska Weisbach. (ur. 8 października 1899 w Nisku, zm. 28 kwietnia 1971 w Chicago) – major piechoty Wojska Polskiego, podpułkownik Polskich Sił Zbrojnych.
Życiorys Urodził się 8 października 1899 w Nisku na obszarze Małopolski Wschodniej. W 1914 ukończył chlubnie IV klasę w C. K. Gimnazjum w Dębicy. U kresu I wojny światowej został przyjęty do Wojska Polskiego, w listopadzie 1918 brał udział zarówno w walkach o Przemyśl i w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej. Później uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. Został awansowany na stopień porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 marca 1922. W latach 20. był oficerem 4 pułku piechoty Legionów w Kielcach. W tym czasie w 1923 jako oficer nadetatowy był przydzielony do sztabu 2 Dywizji Piechoty Legionów także w Kielcach. W 1928 był przydzielony z kieleckiego pułku „czwartaków” do Korpusu Ochrony Pogranicza. Przez kilka lat służył w batalionie KOP „Ostróg” w Ostrogu, w ramach którego do 27 listopada 1928 był dowódcą 1 kompanii granicznej KOP „Kurhany”. Następnie został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932. W 1932 był oficerem 17 pułku piechoty w Rzeszowie.