W październiku 1944 został przewodniczącym wojskowego sądu specjalnego NSZ, który skazał na śmierć Stanisława Nakoniecznikoff-Klukowskiego.

Najprawdopodobniej od października 1945 ukrywał się przed władzami komunistycznym na terenie województwa zielonogórskiego. W 1946 przedostał się na Zachód, początkowo przebywał w Niemczech, gdzie uczestniczył w próbach odtworzenia struktur Organizacji Polskiej, w 1948 wszedł w skład Komitetu Wykonawczego OP. Również w 1948 został członkiem władz jawnej organizacji kombatanckiej o nazwie Samopomoc Żołnierzy Brygady Świętokrzyskiej. W 1949 osiadł we Francji. Mieszkał w miejscowości Auch, a od ok. 1952 w Paryżu. Był członkiem Zarządu Głównego działającego do połowy lat 50. Stowarzyszenia „Ogniwo” (kontrolowanego przez OP), nieformalnym kierownikiem duchowym zrzeszonych w stowarzyszeniu żołnierzy BŚ, a w latach 1949–1956 także redaktorem naczelnym pisma Ogniwo. od 1953 redagował również pismo Ojczyzna. Pracował w Polskim Seminarium Duchownym w Paryżu.