Trzy Erynie (niem. Die drei Erinnyen) – jedna z głównych noweli ksenofobicznego nurtu Ostmarkenliteratur autorstwa niemieckiego pisarza Ericha Fließa, wydana w 1896red. Barbara Rowińska-Januszewska, Polnisch-deutsche Wechselbezihungen, s. 253 w Berlinie (wydawnictwo R. Eckstein)Kristin Kopp, Kristin Leigh Kopp, Germany’s Wild East: Constructing Poland as Colonial Space, s.222.
Treść Narratorem utworu jest młody Niemiec, kolonista, podporucznik Kurt Frenzl, odwiedzający trzy Polki, zamieszkałe w majątku Słowikowo: Helczię, Wandę i Pelagyę. Wanda jest białą blondynką, delikatną jak "madonna" - Kurt darzy ją szczególną sympatią. Autor przedstawią Wandę w jak najlepszym świetle, gdyż była ona oczytaną córką Niemki (matka dawno już zmarła). Helczia (młodsza siostra Wandy), opisując matkę, twierdzi, że mimo iż była ona protestantką, to jednak zawsze gorliwie modliła się do Najświętszej Panienki Maryi, pościła i uczestniczyła w odpustach, a na końcu przyjęła ostatnie namaszczenie. Helczia była bardzo pobożna, mawiała My Polki [...] jesteśmy katoliczkami. Nam Ojciec Święty w Rzymie nie pozwala brać sobie drugiego męża [...] Modlimy się do najświętszej Panienki Maryi, a Niemcy nie!