W momencie rozpoczęcia przez Armię Czerwoną operacji Armia Dońska pod dowództwem gen. Władimira SidorinaJ. D. Smele, The "Russian" Civil Wars 1916-1926. Ten Years That Shook the World, Hurst&Company, London 2015, , s. 138. utrzymywała obronę na linii Bobrow-Beriozowka-Ardieczinska. Liczyła ok. 13,7 tys. bagnetów, 13,2 tys. szabel, 90 dział, 500 karabinów maszynowych. Oddziały czerwonej 9 Armii dowodzonej przez Aleksandra Stiepinia oraz wspierającego ją korpusu kawalerii pod dowództwem Borisa Dumienki liczyły natomiast 13,4 tys. bagnetów, 4,6 tys. szabel, 160 dział, 660 karabinów maszynowychХопёро-донская операция 1919 [w:] Гражданская война и военная интервенция в СССР. Энциклопедия, Sowietskaja Encikłopiedija, Moskwa 1983..
Plany stron Dowództwo Armii Czerwonej zakładało, że główne uderzenie przeprowadzi trzon 9 Armii (36, 23 i 14 dywizje strzeleckie) oraz korpus konny Dumienki, kierując się na styk między 3 i 2 Korpusem Dońskim, po czym po ich rozgromieniu dotrzeć do Pawłowska, u ujścia Miedwiedicy. Uderzenie głównych sił miało być zabezpieczone przez dwa dodatkowe: na prawym skrzydle siły dywizji kawalerii pod dowództwem Michaiła Blinowa miały uderzyć na Tałową i Pawłowsk w celu zniszczenia likińsko-bobrowskiego zgrupowania przeciwnika.