J. Duda Gracz, Na portret, „Sztuka”, nr 5/6, 1988. E. Pierzyńska-Jelska, A. Jelski, Galeria autoportretu współczesnego, [w:] Portret. Funkcja – Forma – Symbol. Materiały Sesji Stowarzyszenia Historyków Sztuki, Toruń, grudzień 1986, pod red. nauk. prof. T.S. Jaroszewskiego,Warszawa 1990, s. 323–331..
Doświadczenia emocjonalne i intelektualne z tego czasu, wyniesione przez środowiska twórcze, pogłębiły zainteresowanie człowiekiem, a poszukiwanie bliskości w dniach zagrożenia powodowało zaistnienie bardziej autentycznego kontaktu między ludźmi, co zaowocowało również w portrecie.
Były to lata ważne dla rozwoju polskiego portretu, w tym również i autoportretu, których rozwój był niewątpliwie stymulowany m.in. przez radomskie „Triennale”J. Werbanowski, op. cit.. mały|Grzegorz Marszałek, Plakat do wystawy „Jan Kochanowski i Jego Epoka”, Radom 1984, Fot. Tadeusz Jakubik, 1984|alt=
Lata 1980 i 1984 wiązały się z dwiema rocznicami w kulturze polskiej i światowej. Były to 450 rocznica urodzin i 400 rocznica śmierci najznakomitszego poety słowiańszczyzny doby renesansu Jana Kochanowskiego z Czarnolasu (1530-1584).