w latach 1941–1944 w nadzorowanych przez niego instytucjach wyszkolono ponad 20 tysięcy lotników kierowanych do armii oraz cywilnego lotnictwa. Jesienią 1944 po przewrocie w Bułgarii wrócił do kraju, powracając do swojego prawdziwego nazwiska. Stał się tam jednym z organizatorów i kierowników bułgarskich Sił Powietrznych, w 1945 został zastępcą dowódcy Sił Powietrznych Bułgarii, w latach 1947–1955 pełnił funkcję dowódcy Sił Powietrznych i jednocześnie wiceministra obrony Ludowej Republiki Bułgarii. W 1947 otrzymał stopień generała majora, a w 1951 generała porucznika bułgarskiej armii. W 1959 został wojskowym attaché Bułgarii w ZSRR, a w latach 1965–1973 ponownie był wiceministrem obrony Bułgarii, otrzymał stopień generała pułkownika, w 1973 z powodu wieku został zwolniony z armii. Uchwałą Zgromadzenia Narodowego Ludowej Republiki Bułgarii z 1974 otrzymał tytuł Bohatera Ludowej Republiki Bułgarii z wręczeniem medalu „Złota Gwiazda” i Orderu Georgi Dimitrowa. Pracował w Komitecie Przyjaźni Bułgarsko-Radzieckiej. Otrzymał wiele bułgarskich orderów i medali, a także odznaczenia ZSRR, m.in.