Irena Kardymowiczowa (ur. 29 maja 1899 w Rzeżycy, zm. 8 sierpnia 1980 w Warszawie) – polska geolog, petrograf klasyczny.
Życiorys Córka urzędnik magistratu Aleksandra Spryngiewicza i Marii z Nowickich. W Rzeżycy w 1920 ukończyła szkołę średnią i rozpoczęła pracę jako nauczycielka i kierowniczka Polskiej Szkoły Podstawowej. W 1922 przeprowadziła się do Wilna i rozpoczęła studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Stefana Batorego pod kierunkiem prof. Pawła Radziszewskiego. W 1930 uzyskała tytuł magistra filozofii w dziedzinie chemii. Od 1926 do wybuchu II wojny światowej była asystentem w Zakładzie Mineralogii i Petrografii Uniwersytetu Stefana Batorego. Prowadziła badania petrograficzne skał krystalicznych okolic Korca na Wołyniu oraz popularyzowała naukę o Ziemi. W latach 1938–1939 uczestniczyła w wyprawie wulkanologicznej we Włoszech, prowadząc badania na Etnie i Wezuwiuszu. W 1939 ukończyła przygotowaną pod kierunkiem prof. Stanisława Małkowskiego pracę doktorską pt. "Studia nad skałami krystalicznymi okolic Korca na Wołyniu". Po wkroczeniu do Wilna Armii Czerwonej przerwała pracę pedagogiczną i naukową, od 1943 wykładała na tajnych kompletach uniwersyteckich. W 1945 została wysiedlona z Wilna, zamieszkała wówczas w Toruniu, gdzie została starszym asystentem i adiunktem na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika.