Jednakże, zdaniem Cabrery, taki analityczny obiektywizm pomija fundamentalne wymiary problemu znaczenia, jak czas i żywe doświadczenie. Fenomenologia rozszerza analityczny horyzont semantyczny o wymiar intencjonalny (dla której analityczna intensjonalność jest tylko nieautentycznym, jakkolwiek obiektywnym, korelatem), nie radząc sobie jednak z problemem bezsensowności. Brakuje jej czasowości i historyczności, którą zapewnia dopiero podejście hermeneutyczne, określając ten błąd mianem „nieporozumienia”. Hermeneutyka popada jednak często w inny błąd, błąd „zniekształcenia znaczeń”, o wiele poważniejszy niż „bezsensowność” i „nieporozumienie”, i będący przedmiotem metakrytycznych filozofii reprezentowanych m.in. przez filozofie języka Sigmunda Freuda i Karla Marxa.

Cabrera silnie krytykuje analityczne podejście do języka, postulujące odrzucenie wszystkiego, co nie jest obiektywne, ale także i inne filozofie języka za ich niepowodzenia w wyjaśnieniu problemu znaczenia: od fenomenologii do hermeneutyki, a nawet metakrytycyzmu. Są one według niego siedliskami terapii zbawczych jedynie w sposób iluzoryczny, jak choćby uzdrawiania psychoanalitycznego czy komunistycznej utopii.