Konstrukcja Bagnet ważył 400 gramów, mierzył 640 milimetrów długości, a jego czworograniasta w przekroju i nadająca się tylko do kłucia głownia mierzyła 520 milimetrów długości. Jelec posiadał pierścień do osadzenia na lufie, a jego długie ramię zagięte było ku głowni która posiadała krótki gwintowany trzpień, na który nasadzano jelec zespolony ze sprężynującym urządzeniem blokującym. Następnie nakręcano wykonany z melchioru (stop miedzi z niklem, cynkiem i żelazem) trzon rękojeści, który dopasowany był do kształtu dłoni, a płasko ścięty grzbiet mieścił na całej długości kanał odpowiadający występom u spodu lufy. Pomiędzy rękojeścią a jelcem znajdowało się urządzenie blokujące w postaci ruchomego pierścienia ze sprężyną, zaskakujące za przedni występ pod lufą. Dodatkowe mocowanie zapewniała płaska okrągła głowica, która wchodziła w gniazdo przedniego bączka karabinu. Takie osadzenie (pierścień jelca i gniazdo bączka + występy lufy umieszczone w prowadnicy rękojeści), było bardzo solidne w przeciwieństwie do głowni, która była cienka i podatna na zgięcie lub złamanie. Z tego powodu głownia podczas I wojny światowej była nierzadko skracana w polowych warsztatach do około 340 milimetrów długości, co czyniło bagnet mierzący po skróceniu 460 milimetrów, bardziej praktycznym do walki w ciasnych okopach.