Dzioborożec czarny (Anthracoceros montani) – gatunek dużego ptaka z rodziny dzioborożców (Bucerotidae). Występuje na trzech spośród wysp Archipelagu Sulu (Filipiny), z czego na dwóch być może wymarł. Krytycznie zagrożony wyginięciem.
Taksonomia Po raz pierwszy gatunek opisał francuski zoolog Émile Oustalet w 1880. Nowemu gatunkowi nadał nazwę Buceros Montani. Obecnie (2025) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny umieszcza dzioborożca czarnego w rodzaju Anthracoceros. Uznaje go za gatunek monotypowy. Pokrewieństwo dzioborożca czarnego względem innych gatunków Anthracoceros jest niejasne.
Morfologia Długość ciała wynosi około 50–70 cm. Upierzenie w większości czarniawe, ogon całkowicie biały. Dziób czarny. Wokół oka widoczna naga czarniawa skóra, podobnie jak u nasady dzioba. Wierzch ciała połyskliwy, ciemnozielony. Tęczówka u samców kremowa, u samic ciemnobrązowa.
Zasięg, ekologia i zachowanie Dzioborożce czarne występują na Tawi-Tawi w Archipelagu Sulu (południowe Filipiny). Odnotowywano je również na Jolo w tym samym archipelagu, gdzie być może wymarły;