Okres I wojny światowej niezagospodarowane schronisko przeszło zasadniczo bez szwanku, wobec czego po drobnych naprawach w 1919 roku ponownie zostało udostępnione turystom. Pięć lat później obiekt powiększono, uzyskując dodatkową izbę i zwiększając liczbę miejsc noclegowych na pryczach do 16. Klucze do schroniska (ważące kilka kilogramów metalowe korby) pobierano wówczas i zdawano w Dworcu Tatrzańskim w Zakopanem. Pomimo stosunkowo częstych kradzieży Sekcja Narciarska Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego („SN PTT”, następca ZON TT) w dalszym ciągu inwestowała w wyposażenie budynku – oprócz uzupełnienia sprzętów kuchennych i gospodarstwa domowego wyremontowano też piec, kominy i na nowo oszklono okna. W pobliżu wybudowano też sławojkę.
Niezagospodarowane schronisko cieszyło się bardzo dobrą sławą – zaczęto je określać mianem „narciarskiego Eldorado” i „Mekki” i to pomimo faktu (a być może także ze względu na to), że oferowało ono turystom niezwykle surowe warunki bytowe z dala od jakichkolwiek domostw. Władysław Krygowski w Górach i dolinach po mojemu pisał, że . Podobnie po latach dawne schronisko wspominali Wanda Gentil-Tippenhauer i Józef Oppenheim: