W 1933 roku przystąpiono do trwającej kilka lat rozbudowy schroniska, która w dużej mierze finansowana była przez Powszechny Zakład Ubezpieczeń Wzajemnych (PZUW) kierowany przez sympatyka SN PTT Władysława Strzeleckiego. Choć cały proces odbywał się etapami, w efekcie powstał sporych rozmiarów budynek. Obiekt powiększano stopniowo: poprzez wznoszenie przybudówek, podwyższenie poddasza, dodawanie kolejnych segmentów zrębu. Ostatecznie centrum schroniska wciąż stanowił stary szałas, który jednak ze wszystkich niemal stron obudowano nowymi elementami. Przyczyną takiego stanu rzeczy było usytuowanie obiektu na obszarze ochrony przyrody. Przypuszczano, że wymagająca stosownych zezwoleń duża inwestycja nie zostałaby zaakceptowana przez odpowiednie władze.
mały|242px|Schronisko po częściowej rozbudowie W pierwszym roku rozbudowy wybudowano dwa pokoje na poddaszu i oszklono werandę. Zakupiono też 20 łóżek sprężynowych, zwiększając łączną liczbę miejsc noclegowych z 16 do 50, a wkrótce do aż 80. W roku 1934 weranda została powiększona, otynkowano szereg pomieszczeń, dobudowano narciarnię z piecykiem oraz umywalnię dla kobiet. Następnie w 1935 roku znacznie powiększono jadalnię, dobudowano pralnię i suszarnię, pomieszczenia służby, pokój leśniczego, ocieplono pokoje na piętrze.