W miejsce zniszczonego schroniska na Hali Pysznej w latach 1947–1949 PTT wybudowało w niższej części doliny, na Małej Polance Ornaczańskiej schronisko, którego pierwszym gospodarzem był Stanisław Marusarz.
Architektura Początkowo funkcję schroniska pełnił drewniany budynek wzniesiony na planie prostokąta w konstrukcji zrębowej, z wydzielonymi dwiema izbami nakryty dachem półszczytowym. Najbliższy był on formie szałasu pasterskiego lub najprostszej chaty góralskiej. Jak pisze Marzena Kulig, . W trakcie jednego z wcześniejszych etapów prac dobudowano ganek wejściowy oraz wyględ (pokoik na piętrze wysunięty poza pierwotną połać dachową), zaś w swojej ostatecznej formie schronisko zostało rozbudowane do pokaźnych rozmiarów – z dwukondygnacyjnym użytkowym poddaszem i piętrowym gankiem.
Pod względem architektonicznym schronisko na Pysznej nawet po ostatecznych przebudowach nawiązywało do konserwatywnej architektury lokalnej z elementami stylu witkiewiczowskiego. Pozostawało osadzone w tradycji wernakularyzmu wbrew panującym w latach 30.