W wyniku jego choroby i utraty reszty majątku znienawidziła go żona, Jelena Iwanowna.
W roku 1738 przebywając w Moskwie Woznicyn poznał Żyda Borocha Lejbowa. Pod jego wpływem rozpoczął wspólne czytanie Biblii (Aleksandr w wydaniu prawosławnym, a Boroch w żydowskim). Wówczas Woznicyn uznał żydowską interpretację Biblii oraz żydowskie prawo za jedynie słuszne, w związku z czym postanowił porzucić wiarę prawosławną i dokonać konwersji na judaizm. W tym celu obaj udali się w podróż do Rzeczypospolitej, gdzie w Dubrownej Aleksandr Woznicyn wyrzekł się prawosławia i został obrzezany.
Proces sądowy Wówczas żona Aleksandra, Jelena Iwanowna, zapewne z zemsty na mężu za roztrwonienie majątku, wraz z dwiema służącymi w charakterze świadków złożyła w Kancelarii Synodalnej w Moskwie donos na męża o jego konwersji na judaizm. Wezwany na przesłuchanie przez Kancelarię synodalną nie przyznał się do winy, wówczas sprawa została przekazana do Kancelarii Tajnych Dochodzeń, gdzie Woznicyn został poddany torturom. Na torturach przyznał się do przyjęcia judaizmu oraz wskazał Borocha Lejbowa jako tego, który go nakłonił do konwersji. Pod wpływem tortur Boroch uznał swoją winę i przyznał, że Woznicyn został obrzezany.