Konsekwencje Cesarzowa Anna Romanowa nie chciała, by proces się przeciągał. Być może obawiała się odnowienia herezji judaizantów, która w Nowogrodzie Wielkim – miejscowości pochodzenia Woznicyna – pod koniec XV wieku swoim zasięgiem objęła szerokie warstwy duchowieństwa prawosławnego oraz miejscowej arystokracji. Choć została ona zażegnana w roku 1504, to jednak pozostawała w ukryciu co najmniej do XVII wieku.
Sprawa Woznicyna przyniosła drastyczny zwrot w polityce Imperium Rosyjskiego wobec Żydów. Od roku 1727 rosyjskie prawo dekretem Piotra II zezwalało żydowskim kupcom na swobodny wjazd do Małorosji na jarmarki i w celach handlowych bez możliwości osiedlania się. W roku 1731 Anna Romanowa poszerzyła ten obszar ograniczonej swobody handlu Żydów na Smoleńsk, a w roku 1734 na tereny Ukrainy Słobodzkiej. Od roku 1740 cesarzowa zaczęła wydawać dekrety o charakterze antyżydowskim. 11 lipca 1740 wydała rozporządzenie, nakazujące wydalenie wszystkich Żydów poza granice Rosji oraz zakazujące im przyjeżdżania do Rosji nawet w celach handlowych. W roku 1742 cesarzowa Elżbieta Romanowa nakazała wygnanie z mało- i wielkorosyjskich miast i wsi wszystkich Żydów wraz z całym ich dobytkiem, chyba że zdecydowaliby się przyjąć prawosławie.