Akt V mały|Śmierć Polieukta. Miniatura w Monologion Bazylego II. XI w. Feliks na wieść o wyjeździe Sewera na dwór cesarski postanawia czym prędzej zakończyć proces zięcia, aby uprzedzić knowania potężnego dostojnika. Udaje, że nawrócił się na chrześcijaństwo i próbuje nakłonić Polieukta, by chwilowo wyrzekł się swej wiary, aby pouczyć o niej swego teścia. Podstęp jednak wychodzi na jaw. Paulina miota się próbując skłonić raz ojca, by ułaskawił jej męża, to znów męża, by w imię miłości pozostał z nią. Udręczony tymi próbami Polieukt wyzywa pogańskich bogów. Wściekły Feliks skazuje go na śmierć i nakazuje natychmiast wykonać wyrok. Paulina wraca z miejsca kaźni jako chrześcijanka i żąda od ojca, by nakazał ściąć ją tak jak przed chwilą jej męża. Sewer wraca z ułaskawieniem dla Polieukta. Dowiedziawszy się o jego śmierci wybucha gniewem przeciw Feliksowi, grożąc mu degradacją i sądem. Feliks przyznaje się do tego, że śmierć Polieukta ukazała mu całą nicość rzymskich bogów, i że jako nawrócony na chrześcijaństwo poddaje się wraz z córką sądowi. Sewer ogłasza, że wskutek jego interwencji cesarz Decjusz wycofał się z prześladowania chrześcijan, Feliks i Paulina mogą więc odtąd służyć ojczyźnie jako chrześcijanie.