Pomimo zasług cesarzowej, w okresie Heian, jak i później kobiety były rzadkością na polach bitew. Ówczesne japońskie ideały piękności pielęgnowały wizerunek kobiety jako słabej i bezsilnej, co w oczywisty sposób stało w sprzeczności z wizerunkiem wojowniczek.
Okres Kamakura thumb|right|Ishi-jo z naginatą Legendarną wojowniczką z czasów wojny Gempei była Tomoe Gozen, służąca Yoshinaki Minamoto. Tomoe była opisywana jako niezwykle piękna, inteligentna i bojowa. Była znakomitą łuczniczką i świetnie jeździła konno. Według jednego z przekazów historycznych, przewodząc 500 samurajom Tomoe, poprowadziła ich do boju przeciwko ponad 2000 wojowników i była jedną z pięciu osób, które przeżyły bitwę. Jej ostateczny los nie jest znany, ale niekwestionowany jest jej wpływ na naginata-jutsu oraz sztukę. Wzmianki o niej pojawiają się w japońskim teatrze, a jej podobizny zdobią różnorakie ukiyo-e.
Kolejną „kobietą-samurajem” była Hangaku Gozen, która w 1201 dowodziła obroną fortu Torisakayama przed przeważającymi siłami wroga. Walcząca w czasie decydującej i przegranej bitwy, Hangaku została ranna.