Akt I Dorant, przybyły poprzedniego dnia z Poitiers, gdzie studiował prawo, wypytuje swego nowego sługę, Klitona, na temat paryskich kobiet i zalotów. Kiedy przechodząca obok Klarysa potyka się, podtrzymuje ją i zaraz wyznaje jej swą miłość. Dziewczyna wątpi o tak nagłym uczuciu. Dorant wyjaśnia jej, ku zdumieniu swego sługi, że od czterech lat służy w wojsku i walczy w Niemczech. Jednak rok temu ujrzał ją w Paryżu, będąc na przepustce i odtąd jest w niej zakochany. Klarysa odchodzi widząc zbliżającego się swego kochanka, Alcypa. Kliton zna tylko imię jej towarzyszki, Lukrecji. Alcyp z Filistem nadchodzą, dyskutując o przyjęciu na wodzie wydanym ostatniej nocy. Dorant wita dawno nie widzianych przyjaciół i z miejsca przyznaje, że to on wydał to przyjęcie na cześć kochanki, której tożsamości nie chce zdradzać. Alcyp zazdrości mu gestu, Filist ma natomiast wątpliwości, niektóre szczegóły Dorantowej opowieści nie zgadzają się z rzeczywistością. Kliton jest zdruzgotany inwencją swego nowego pana. Ten wszakże uważa, że nie mógł zaimponować nieznajomej opowieścią o studiowaniu francuskich kodeksów w Poitiers.