Badacze wskazują również na wpływ na twórczość Pintilie rumuńskiego filozofa Emila Ciorana, zwłaszcza jego koncepcji „stałego pesymizmu”.
Nie bez powodu tak często adaptował dla teatru i kina utwory Antona Czechowa (spektakle Wiśniowy sad, Trzy siostry, Mewa; telewizyjna i kinowa adaptacja opowiadania Sala nr 6), gdyż dzielił z Rosjaninem ironiczny humor podszyty poczuciem tragizmu życia. Chociaż Pintilie w swojej twórczości tak zręcznie posługiwał się farsą, parodią i karykaturą, w głębi duszy pozostawał pesymistą. Duchowe powinowactwo łączy go więc również z Nikołajem Gogolem.
W większości filmów Pintilie ciąg przedstawionych zdarzeń prowadzi nieuchronnie do tragicznego i brutalnego finału, często na granicy groteski. Wynika to z przekonania reżysera o tym, że kino stanowi dla niego krzyk rozpaczy i ostrzeżenie przed okrucieństwem historii. Ani śmierć, ani życie nie karmią się logiką, a w niektórych z jego filmów to właśnie życie staje się farsą, a śmierć nabiera sensu.
Reżyser znany był również z tego, że w czasie swojej niemal 50-letniej kariery artystycznej pracował z najwybitniejszymi aktorami rumuńskiego kina i teatru.