Max Ferdinand von Bahrfeldt (ur. 6 lutego 1856 w Willmine, zm. 11 kwietnia 1936 w Halle) – pruski wojskowy i numizmatyk, generał piechoty Armii Cesarstwa Niemieckiego, dowódca 19 Dywizji Rezerwowej (niem. 19. Reserve-Division) podczas I wojny światowej.
Życiorys Urodził się 6 lutego 1856 roku w Willmine. Do 1873 roku kształcił się jako kadet w szkołach wojskowych w Wahlstadt i Berlinie. Po zdobyciu stopnia oficerskiego, studiował w latach 1882–1885 w Akademii Wojny w Berlinie (niem. Kriegsakademie Berlin). W 1904 roku uzyskał stopień pułkownika, w 1908 roku generała majora, a w 1911 roku generała porucznika. Podczas I wojny światowej dowodził 19 Dywizją Rezerwową (niem. 19. Reserve-Division), która walczyła na froncie zachodnim. W 1916 roku odszedł z armii.
Oskarżony o zbrodnie wojenne, w 1925 roku został skazany na śmierć przez belgijski sąd wojenny. Podstawą oskarżenia były wydarzenia z 22 sierpnia 1914 roku w Charleroi, kiedy podczas strzelaniny zginęło wielu cywilów niezaangażowanych w działania wojenne. Bahrfeldt zaprzeczał oskarżeniu, że to on wydał rozkaz strzelania do cywilów i podpalania budynków cywilnych.