Alcydon odwiedza Doryzę, wyjawia jej, że wobec jej niestałości nie może jej poślubić, ale że przyśle do niej swego przyjaciela, człowieka majętnego i szlachetnie urodzonego, który od dawna ją kocha. Doryza lamentuje nad swoim losem, który jest wynikiem sprzecznych dążeń jej bliskich i nadmiernej uległości jej samej.
Akt V Celidan uwalnia Klarysę, ukrytą w jego zamku i odprowadza ją do jej domu. Alcydona zapewnia, że wszystko jest w jak najlepszym porządku, a zdesperowana Klarysa na fałszywą wieść o śmierci Filista, zaczęła wzywać jego pomocy. Alcydon chętnie temu wierzy i zamierza wieczorem udać się do niej i zrealizować swe zamiary. Chryzanta wyrzuca synowi, że nie zważał na dobro siostry. Filist zarzuca matce, że oślepiła ją chciwość. Doryza wyznaje, że udawała jedynie miłość do Alcydona, żeby nie urazić brata. Celidan przychodzi z informacją, że Klarysa, wymknęła się z ręki porywaczy i znajduje się w swoim domu. Filist wypada bez słowa. Pozostawszy z Doryzą i jej matką, Celidan przyznaje się do długo skrywanego uczucia do Doryzy. Matka jest zachwycona tym wyznaniem. Sama przed laty zakochała się w ojcu Celidana, ale nie mogła za niego wyjść z powodu różnic majątkowych. Radzi jednak udać się do domu Klarysy i zapytać o zgodę Filista. Filist i Klarysa cieszą się z odzyskania siebie.