Historycy i językoznawcy w pracach nad Słownikiem staropolskim wykorzystali szereg materiałów oraz dokumentów źródłowych z XIV i XV wieku opublikowanych w opracowaniach naukowych w tym: Najdawniejsze księgi sądowe mazowieckie 3 tomy wydane przez Towarzystwo Naukowe Warszawskie opracowane w dwudziestoleciu międzywojennym przez Kazimierza Tymienieckiego, Akta radzieckie poznańskie 2 tomy, Wydawnictwa Źródłowe Komisji Historycznej opracowane przez Kazimierza Kaczmarczyka, Cracovia artificum, Jana Ptaśnika, wydawnictwa akt miejskich lwowskich, przemyskich, lubelskich, warszawskich i innych, Zapiski sądowe warszawskie, wyd. przez Władysława Kuraszkiewicza i Adama Wolffa, Starodawne prawa polskiego pomniki, 2 tomy, Antoniego Zygmunta Helcela, Biblia królowej Zofii, Kazania świętokrzyskie, Psałterz floriański.
Opinie i uznanie W 1953 roku przez Stanisława Urbańczyka uznany został za najważniejszy polski projekt językowy ostatnich 150 lat.
W 1952 roku przewodniczący komitetu redakcyjnego słownika Kazimierz Nitsch ocenił: Słownik staropolski nie jest tylko zwykłą, choćby najcelniejszą publikacją naukową – jest także historycznym pomnikiem naszej kulturalnej samodzielności.