Goya przestawił świętą Ludgardę, mając na uwadze opisy jej żywota, prawdopodobnie dostarczone przez zakonnice. Ludgarda ubrana w biały habit klęczy z otwartymi ramionami w postawie wdzięczności lub oddania. Podnosi ekstatyczne spojrzenie ku postaci ukrzyżowanego Chrystusa, z którego rany płynie krew. Jej głowę otacza świetlista aureola. Kwiaty lilii i różany wieniec symbolizujące czystość, znajdują się u jej kolan. Kompozycja jest bardzo surowa, jedyne elementy obrazu to krucyfiks i kwiaty. Biały habit jaśniejący na ciemnym i pustym tle symbolizuje duszę świętej. Zaskakująca jest inspiracja mistycznymi scenami hiszpańskiego baroku, Goya skupił się na roli światła i oddaniu właściwości tkanin. Wybrał tradycyjne przedstawienie, mając na uwadze estetykę i pobożność cysterek. Światłocień przypomina styl Francisca Zurbarána.
Krytyka Obrazy Goi dla kościoła cysterek były przez długi czas niedoceniane przez krytyków (Zapater y Gómez, Viñaza), a nawet uznawane za zimne i wymuskane (Von Loga, Beruete). Dopiero w późniejszych latach zostały zrewaloryzowane (Tormo, Mayer, Sanchez Cantón), kiedy ponownie przeanalizowano styl Goi. Pozytywna opinia utrzymuje się także wśród współcześniejszych badaczy (Gudiol, Camón Aznar, Arnaiz, Morales).