Tadeusz Czarnobrywy (ur. 25 maja 1919 w Sokalu, zm. 31 grudnia 1979 w Buenos Aires) – polski działacz emigracyjny w Argentynie, harcmistrz.
Życiorys Urodził się 25 maja 1919 w Sokalu. Pochodził ze Lwowa, gdzie w okresie II Rzeczypospolitej zamieszkiwał na Cetnarówce. Studiował na Wydziale Elektrotechnicznym Politechniki Lwowskiej. Zaangażował się w harcerstwo. We Lwowie dowodził drużyną harcerską oraz zespołem piłki nożnej. Przed 1939 uzyskał stopień podharcmistrza, w tym roku był lustratorem drużyn harcerskich w Sokalu. We Lwowie podjął także studia techniczne.
Według jednych źródeł brał udział w kampanii wrześniowej jako plutonowy podchorąży 3 pułku piechoty, dostał się do niewoli, był jeńcem niemieckiego Stalagu X B w Sandbostel. Według innego przekazu był organizatorem i dowódcą Komendy Pogotowia Harcerskiego podczas obrony Lwowa, po czym przedostał się przez Węgry na Zachód i był żołnierzem Polskich Sił Zbrojnych.