Czerwoni 22 sierpnia zrezygnowali z obrony Odessy, a następnie z prób jej odbicia. Siły białych zaangażowane do desantu pod miastem były znacznie mniejsze, niż oddziały, którymi teoretycznie dysponowali czerwoni, jednak mogli oni liczyć na pomoc znajdujących się na Morzu Czarnym brytyjskich okrętów, a bolszewikom zagrażali również chłopscy powstańcy na terenach wiejskich (na początku sierpnia przeciwko bolszewikom wybuchł bunt we wsi Grossliebenthal i sąsiednich niemieckich koloniach w regionie Odessy). Sztab obrony Odessy uważał również za realne zagrożenie interwencję armii rumuńskiej poprowadzonej od strony Besarabii. Ponadto trzy dywizje wchodzące w skład Grupy Południowej 12 Armii w znacznej mierze składały się z niedawno wcielonych do Armii Czerwonej niezdyscyplinowanych rewolucyjnych oddziałów, ignorujących rozkazy wyższego dowództwa. Niska jakość tych formacji walnie przyczyniła się m.in. do łatwości, z jaką biali zajęli w sierpniu 1919 r. Mikołajów – fatalną postawą wyróżniła się zwłaszcza 58 dywizja strzelecka pod dowództwem Pawła Dybienki.