Augustyn Jakubisiak (ur. 28 maja 1884 w Warszawie, zm. 23 listopada 1945 w Paryżu) – polski prezbiter katolicki, teolog i filozof związany z Towarzystwem Historyczno-Literackim i Biblioteką Polską w Paryżu. Wykładał i publikował po francusku oraz w języku polskim, pełnił posługę duszpasterską m.in. wśród Polonii i żołnierzy. W swej pracy intelektualnej zajmował się filozofią polską, krytyką totalitaryzmów, filozofią człowieka i wolności, etyką, a także zagadnieniami z zakresu filozofii przyrody i filozofii naukiKrzych 2018: 113-125.
Życiorys Po ukończeniu liceum wstąpił do seminarium duchownego, które ukończył w 1906 i otrzymał święcenia kapłańskie. W 1910 ochrzcił w kościele katolickim dziecko prawosławnych rodziców, co zmusiło go do opuszczenia krajuMicińska-Kenarowa 2003: 242.. Podróżuje do Paryża, gdzie podejmuje studia filozoficzne (Instytut Katolicki w Paryżu). Dwa lata później broni doktorat poświęcony moralności u hrabiego Augusta Cieszkowskiego (1912). Pisze również rozprawę (mémoire) o filozofii absolutu w myśli Józefa Hoene-Wrońskiego, którą przedstawia na Sorbonie w 1914. Kontynuuje swoje studia również w zakresie nauk szczegółowych: matematyki, fizyki i chemii (Sorbona).