W 1960 obroniła pracę doktorską Zabawy Przyjemne i Pożyteczne 1770–1777, którą pisała pod kierunkiem Tadeusza Mikulskiego (po jego śmierci promotorem pracy został Zygmunt Szweykowski). Od 1962 była współpracownikiem Polskiego Słownika Biograficznego, w 1986 została członkiem jego Rady Naukowej, od 1964 członkiem komitetu redakcyjnego, a od 1972 redaktorem naczelnym serii Studia z Okresu Oświecenia. Była jednym z autorów poświęconych oświeceniu tomów 4–6 Bibliografii literatury polskiej „Nowy Korbut”, które ukazały się w latach 1966–1972. Od 1968 była członkiem zespołu przygotowującego Słownik pseudonimów pisarzy polskich. W 1973 habilitowała się na podstawie pięciu artykułów, które w latach 1959–1972 ukazały się na łamach Pamiętnika Literackiego, zebranych jako Studia nad „Monitorem”. Z warsztatu bibliografa (prace poświęcone Monitorowi publikowała także w kolejnych latach). W 1976 została członkiem zespołu opracowującego słownik Dawni Pisarze polscy (wyd. 2000–2005), w 1980 redaktorem serii Zapomniani Poeci OświeceniaWspółcześni polscy pisarze i badacze literatury. Słownik biobibliograficzny. Tom dziesiąty. Ż i uzupełnienia do tomów 1–9, wyd. Fundacja Akademia Humanistyczna i IBL PAN, Warszawa 2007, s. 103.. Dla serii Biblioteka Narodowa przygotowała tom „Monitor” 1765–1785 (wyd. 1976).
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Elżbieta Aleksandrowska · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.