Jedynie na tej monecie Aleksandra Jagiellończyka pojawił się znak podskarbiego: godło herbu Odrowąż Jakuba Szydłowieckiego, któremu towarzyszyła po raz pierwszy w polskim mennictwie sygnatura warsztatu menniczego: C (Cracovia). Takie rozwiązanie najprawdopodobniej zostało przejęte z popularnych na ziemiach polskich w tym czasie złotych monet węgierskich, z którymi zgodna była też stopa mennicza.
Umieszczenie postaci św. Stanisława na rewersie wynikało z faktu, że był on patronem Królestwa Polskiego, a pokutna pielgrzymka do jego grobu na Skałce krakowskiej należała do polskiego rytu koronacyjnego. Podobnie jak na złotej monecie Władysława I Łokietka, stojąca postać św. Stanisława była elementem oznaczenia wartości nominalnej – 3,5 grama najczystszego osiągalnego wtedy złota, symbolizowanego na złotych monetach z Florencji postacią św. Jana Chrzciciela.
Przypuszcza się, że emisja monety przypadała na połowę 1503 r. i nie trwała dłużej niż rok. Spowodowane to było oporem sejmu oraz brakiem wystarczającej ilości złota.
Niekiedy w polskiej literaturze numizmatycznej moneta opisywana jest jako dukat Aleksandra Jagiellończyka, ewentualnie jako floren Aleksandra Jagiellończyka.
Zobacz też aureus polonus gatunki pieniądza na ziemiach polskich dukat floren
Przypisy
Kategoria:Monety średniowieczne ziem polskich Kategoria:Polskie złote monety Kategoria:Historia polskiego mennictwa średniowiecznego