mały|Bursztynowy ołtarz, Gdańsk, druga połowa XVII wieku, autor nieznany, Muzeum Narodowe w Pradze mały|Dzieło mistrza cechu bursztynników z Gdańska. Szkatuła bursztynowa z około 1680 roku przypisywana Michaelowi Redlinowi, Metropolitan Museum of Art mały|Kabinet bursztynowy mistrza gdańskiego cechu bursztynników J.G. Zernebacha z 1724 roku, Muzeum Bursztynu w Gdańsku Cech bursztynników w Gdańsku – cech rzemieślników specjalizujących się w obróbce bursztynu i wytwarzaniu z niego wyrobów, powstały w Gdańsku w 1477 roku i istniejący do przełomu XVIII i XIX wieku.
Duże złoża bursztynu rozmieszczone są wzdłuż południowego brzegu Bałtyku, szczególnie przy zachodnich brzegach Półwyspu Sambijskiego i w rejonie przybrzeżnym Zatoki Gdańskiej. Znajdywane bryłki bursztynu obrabiane były przez człowieka w tym rejonie już w mezolicie. W okresie rzymskim zaczęto na większą skalę pozyskiwać i wywozić surowy bursztyn znad południowego Bałtyku na południe Europy tzw. bursztynowym szlakiem, jednocześnie na lokalne potrzeby wytwarzano z bursztynu różne ozdoby aż do powstania w Prusach państwa krzyżackiego, które od 1264 roku stopniowo ograniczało wolność zbioru bursztynu i jego obróbki.