Ignatjewa, byłego dowódcę Prieobrażenskiego Pułku Lejbgwardii, jednak ten nie podjął praktycznie żadnych działań na rzecz umocnienia Odessy.
Po zdobyciu przez czerwonych Mariupola i Taganrogu 6 stycznia 1920 r. oddziały białych w Odessie, Mikołajowie i Chersoniu zostały niemal całkowicie odcięte od trzonu Sił Zbrojnych Południa Rosji, utrzymując z nimi jedynie niepewne połączenie przez Półwysep Tamański i NoworosyjskP. Kenez, Red Advance..., s. 222..
Przebieg działań Marsz 12 i 14 Armii w styczniu 1920 r. Dowództwo Armii Czerwonej postawiło przed 12 i 14 Armią, wchodzącymi w skład Frontu Południowo-Zachodniego, pod ogólnym dowództwem Aleksandra Jegorowa, zadanie odbicia z rąk białych całej kontrolowanej jeszcze przez nich prawobrzeżnej części Ukrainy. Plan operacji przewidywał wykonanie głównego uderzenia na Mikołajów i Odessę przez 14 Armię (złożoną z 41 i 45 dywizji strzeleckiej oraz z Dywizji Łotewskiej), pod dowództwem Ijeronima Uborewicza. Z kolei główne siły 12 Armii (47 i 58 dywizje strzeleckie i 15 dywizja kawalerii), dowodzonej przez Siergieja Mieżeninowa, miały zabezpieczać rejon Kijowa przed ewentualnym uderzeniem wojsk polskich i Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej.