Uczył też gry na fortepianie syna Haliny Nowackiej-Durnaś (uważał to za „nadzwyczajne wyróżnienie”).

W 1951 roku ukończył szkołę z wyróżnieniem, jako jej pierwszy absolwent. Zdecydował się studiować teorię muzyki w Wyższej Szkole Muzycznej we Wrocławiu (Wydział Kompozycji i Teorii) (profesorowie: Piotr Perkowski, Stefan Bolesław Poradowski). W programie studiów znajdował się przedmiot dodatkowy – „fortepian ogólny”, realizowany ze studentami Wydziału Instrumentalnego.

Praca zawodowa i społeczna Po uzyskaniu dyplomu ukończenia studiów (1956) Roman Kraszewski związał się ze Szczecinem, gdzie prowadził lekcje muzyki w niemal wszystkich szkołach muzycznych. W swojej macierzystej szkole został nauczycielem przedmiotów teoretycznych. Ówczesny dyrektor „Państwowej Szkoły Muzycznej II stopnia”, Antoni Huebner, powierzył mu również prowadzenie zajęć nt. akompaniamentu na wydziale wokalnym oraz akompaniowanie uczennicom śpiewu, np. biorącym udział w I Ogólnopolskim Konkursie Moniuszkowskim, odbywającym się w Sali Kameralnej Filharmonii Narodowej w Warszawie (jedną z nich była Barbara Zagórzanka).