thumb|240px|Rycina G.B. Piranesiego dokumentująca tekst elogium Sarkofag Scypiona Barbatusa () – starożytny rzymski sarkofag należący do Lucjusza Korneliusza Scypiona Barbatusa, konsula z roku 298 p.n.e., odnaleziony w 1782 roku w grobowcu rodziny Scypionów przy via Appia. Należy do zbiorów Muzeów Watykańskich (Museo Pio-Clementino).
Opis Sarkofag stanowi jeden z najcenniejszych przykładów sztuki rzymskiej pierwszej połowy III wieku p.n.e. Jest najstarszym spośród sarkofagów umieszczonych w grobowcu Scypionów i zarazem jedynym, który posiada jakiekolwiek zdobienia. Wykonany został z szarego tufu wulkanicznego. Ma 2,77 długości i 1,42 m wysokości. Nadano mu kształt inspirowany ówczesnymi monumentalnymi ołtarzami hellenistycznymi. Skrzynię ozdobiono motywami architektonicznymi – w jej górnej części znajduje się fryz tryglifowo-metopowy znany z porządku doryckiego, z wpisanymi w metopy rozetami. Wieko sarkofagu udekorowane jest natomiast w narożnikach wolutami przechodzącymi w liście akantu. Wyryto na nim także nazwisko zmarłego: [L. Corneli]o(s) Cn. f. Scipio.