Ówczesny król polski Władysław IV w 1636 roku odpowiednim aktem prawnym nadał lekarzom szereg uprawnień i przywilejów.
Przed rokiem 1918 polski samorząd lekarski działał na terenie zaboru austriackiego i pruskiego. W odrodzonej Polsce izby lekarskie stały się znaczącymi gremiami opiniotwórczymi, a ich status uregulowany został ustawą sejmową z 1921 roku, znowelizowaną następnie w roku 1934. Dla lekarzy dentystów powołano natomiast odrębne izby lekarsko-dentystyczne w roku 1938.
Okupacja niemiecka, a po niej sowiecka, zahamowały w kraju działalność wszelkich samorządów. W 1945 roku wznowiono co prawda działalność izb lekarskich i lekarsko-dentystycznych, ale już w 1946 roku wprowadzono w nich przez ówczesny resort zdrowia zarządców komisarycznych, zaś w roku 1952 obie korporacje zawodowe przestały istnieć na wiele lat.