o właściwym nabywaniu znajomości języka zaczyna się mówić dopiero na etapie formalnej edukacji (choć w rzeczywistości dzieci w wieku przedszkolnym mają już opanowane podstawy gramatyki i fonologii). Podczas nauki czytania i pisania ustandaryzowany język pisany jest utożsamiany z językiem jako takim.
Dla kultur języka standardowego charakterystyczne jest przypisywanie znaczenia normom ortograficznym – które są wysoce ustandaryzowane – choć równocześnie nie dostrzega się umownego charakteru systemu pisma. Powszechne jest przekonanie, że o kształcie pisowni decydują obiektywne rozstrzygnięcia lingwistyczne. Nie przewiduje się możliwości dostosowania ortografii do różnych potrzeb komunikacyjnych, np. w celu osiągnięcia celowego efektu stylistycznego, zaprezentowania realnej wymowy słów lub nadania przekazowi cech nieformalności. Pokutuje także przekonanie, że ustna produkcja językowa powinna odpowiadać konwencjom języka pisanego, co przejawia się w unikaniu powtórzeń w języku mówionym i próbach wprowadzania do niego pisemnych struktur zdaniowych.