W 1939 został przyjęty do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Po wybuchu II wojny światowej powrócił do Zakopanego. 31 grudnia 1939 przedostał się przez niemiecką granicę na Węgry (towarzyszył mu m.in. Tadeusz Schiele), następnie przez Jugosławię i Francję dotarł do Wielkiej Brytanii. Wstąpił do Polskich Sił Powietrznych, otrzymał numer służbowy RAF P-2092. Tam ukończył szkolenie radiooperatorów i nawigatorów w 4. Grupie Bombowej. W lipcu 1941 został skierowany na szkolenie bojowe w 18. Operational Training Unit. Od listopada 1941 służył w stopniu kaprala w 305 dywizjonie bombowym Ziemi Wielkopolskiej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego. Do kwietnia 1942 wykonał 24 loty bojowe. 10 kwietnia 1942 jego samolot został zestrzelony i wodował. Uratował wówczas trzech swoich kolegów, których przeniósł na tratwę ratunkową i opiekował się nimi do czasu odratowania. Za czyn ten został w 1942 odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy (osobiście dekorował go gen. Władysław Sikorski).