W sierpniu 1926 został przydzielony do Inspektoratu Armii w Warszawie. Z dniem 1 września tego roku został przydzielony do Gabinetu Wojskowego Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych. Następnie został I oficerem sztabu inspektora armii w Warszawie. 3 stycznia 1928 został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 9,5. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W grudniu 1929 został przeniesiony do Komendy Placu Brześć na stanowisko komendanta. W październiku 1931 został przeniesiony do składu osobowego II wiceministra spraw wojskowych i szefa Administracji Armii gen. bryg. dr. Felicjana Sławoja Składkowskiego na stanowisko oficera sztabowego do zleceń. Po 5 czerwca 1935 został przeniesiony w stan spoczynku.

W latach 1947–1949 był wykładowcą w Akademii Sztabu Generalnego w Rembertowie. 12 sierpnia 1950 został aresztowany i 30 maja 1952 skazany na 13 lat więzienia. Wyrok w jego sprawie wydawał sędzia porucznik Stefan Michnik. Podczas śledztwa był torturowany. Ani podczas śledztwa, ani w czasie rozprawy nie przyznał się do stawianych mu zarzutów uczestnictwa w organizacji konspiracyjnej i do szpiegostwaSprawa Tatara.