Na terenie symbolicznej mogiły zachowano kilka dębów, które rosły w okresie, gdy istniał obóz zagłady. Są one określane mianem „żywych pomników” lub niemych i ostatnich „świadków” dokonanego w Bełżcu ludobójstwa.
Wejście na teren założenia pomnikowego ulokowano w miejscu, gdzie uprzednio znajdowała się bocznica kolejowa. Za główną bramą rozciąga się betonowa płaszczyzna – rampa. Na lewo od bramy wzniesiono instalację rzeźbiarską w formie stosu z szyn kolejowych i żużlu. Symbolizuje ona transporty docierające do Bełżca, a także proceder kremacji zwłok na rusztach spaleniskowych. Na betonowej ścianie stojącej nieopodal stosu wyryto wiersz autorstwa izraelskiego poety Dana Pagisa.
Przedłużeniem symbolicznej rampy jest budynek muzealny, wykonany z żelbetu, żeliwa i jasnego granitu. Jest usytuowany prostopadle do bramy wejściowej. Ma kształt jednokondygnacyjnego, długiego prostopadłościanu. Charakteryzuje go minimalistyczna estetyka; jest pozbawiony okien, a w elewacji występują tylko nieliczne podziały pionowe.