Józefa Szebeko, Józefina Szebekówna (ur. 2 listopada 1859 w Bokowoje, zm. 4 lub 5 sierpnia 1945 w Głogowcu) – polska działaczka społeczna, publicystka i tłumaczka, senator Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1922–1927, przewodnicząca Narodowej Organizacji Kobiet w latach 1919-1921 i 1929-1933.
Życiorys Urodziła się 2 listopada 1859 w miejscowości Bokowoje w guberni chersońskiej jako córka Adalberta Edwarda Szebeko (ur. ok. 1815), generała artylerii w armii rosyjskiej, i Leontyny Marii z domu Tripplin (ur. 1839), córki Ludwika Tripplina i bratanicy Teodora Tripplina. Jej bratem-bliźniakiem był Ignacy Szebeko. Edukację odebrała w domu rodzinnym.
Od 1908 kierowała szkołą powszechną dla ok. 200 dzieci, założoną przez Karola Rosego przy ul. Hożej w Warszawie.
Była członkinią zarządu warszawskiego Towarzystwa Kolonii Letnich. W 1915 po ewakuacji do guberni mohylewskiej została wiceprzewodniczącą Komitetu Niesienia Pomocy Ofiarom Działań Wojennych oraz kuratorką ochronki dla dzieci polskich uchodźców.
W 1919 była zatrudniona jako urzędniczka w Ministerstwie Spraw Zagranicznych odrodzonej Polski.
Od 1920 do 1922 roku pracowała w redakcji dziennika „Rzeczpospolita”.