Reguły epigenetyczne – dziedziczone genetycznie (zdeterminowane przez geny) szlaki połączeń między neuronami oraz regularności pojawiające się wraz z rozwojem poznawczym mózgu, dzięki czemu umysł może konstytuować sam siebie. Są one wrodzonymi reakcjami układu sensorycznego oraz mózgu i wyznaczają kryteria wyboru dokonywane przez umysł przyjmujący elementy zewnętrznej wobec niego kultury, wskazują możliwości szybkiego i trafnego rozwiązywania problemów.
Pierwotne reguły epigenetyczne dotyczą przetwarzania informacji podczas filtrowania i kodowania bodźców w obszarach mózgu aktywnych podczas postrzegania. Za integrację dużych zespołów informacji odpowiadają z kolei wtórne reguły epigenetyczne, które skłaniają umysł do podejmowania decyzji, wpływają na procesy myślenia i wartościowania. Część reguł epigenetycznych pozwala na zwiększenie prawdopodobieństwa przetrwania i rozmnożenia się przez posiadające je jednostki, co powoduje, że wyznaczane kulturowo normy dotyczące np. unikania węży lub kazirodztwa, a także związana z tym symbolika, są efektem działania koewolucji genetyczno-kulturowej.