Pierwszą informację o odkryciu ogromnego gada ssakokształtnego ogłosił w 2008 na łamach Acta Palaeontologica Polonica zespół: prof. UW Jerzy Dzik, dr Tomasz Sulej i mgr Grzegorz Niedźwiedzki, jednak naukowcy nie zidentyfikowali gatunku zwierzęcia i w konsekwencji nie nadali jeszcze nazwy naukowej.
Pierwotnie, wnioskując na podstawie szacowanej wielkości zwierzęcia, naukowcy przypuszczali, że odkryte skamieniałe szczątki należały do zauropoda – dinozaury te były największymi znanymi roślinożercami w tamtym okresie, mogły osiągać długość rzędu 11 metrów. Wskazywano na podobieństwa do dicynodontów z rodzaju Ischigualastia. O ostatecznej identyfikacji przesądziły badania fragmentów czaszki i kości kończyn, które wskazywały, że odkryte zwierzę to największy i prawdopodobnie najmłodszy dicynodont, jakiego kiedykolwiek znaleziono.
Podczas 11 lat terenowych badań naukowych odkryli ponad 1000 skamieniałych części kości.
Wyniki prac i opis odkrytego gatunku dicynodonta opublikowali na łamach czasopisma Science prof. Instytutu Paleobiologii PAN Tomasz Sulej oraz dr Grzegorz Niedźwiedzki (związany już wówczas z Uniwersytetem w Uppsali).