Start samolotów z pokładu lotniskowca bez wspomagania w postaci katapult stosowany był jako podstawowy od początku istnienia tej klasy okrętów do okresu II wojny światowej włącznie. W celu skrócenia startu, odbywał się on pod wiatr, a lotniskowiec dodatkowo płynął naprzód. Dopiero po II wojnie światowej szerokie zastosowanie coraz cięższych samolotów odrzutowych, o dużej prędkości oderwania, wymusiło stosowanie katapult wspomagających start. Wprowadzenie systemu STOBAR zostało umożliwione przez pojawienie się nowej generacji samolotów odrzutowych o wysokim stosunku ciągu do masy i skrzydłach zapewniających odpowiednią siłę nośną. Sprzyjało mu także opracowanie startu przy pomocy skoczni, wprowadzone po raz pierwszy dla samolotów krótkiego i pionowego startu i lądowania (V/STOL).
System STOBAR został po raz pierwszy praktycznie zastosowany na radzieckich, następnie rosyjskich krążownikach lotniczych projektu 1143.5, z których do służby wszedł jako pierwszy „Admirał Kuzniecow” (samoloty myśliwskie Su-33 i MiG-29K i treningowe Su-25UTG). Drugi okręt tego typu dokończony został w Chinach jako „Liaoning”, wyposażony w kopie Su-33 - Shenyang J-15.