Iskak Ibrajew (ros. Искак Ибраев, kaz. Ысқақ Ыбыраев, ur. w aule Karatał, obecnie w rejonie siergiejewskim w obwodzie północnokazachstańskim, zm. 13 czerwca 1965) – radziecki wojskowy narodowości kazachskiej, porucznik, Bohater Związku Radzieckiego (1945).
Życiorys Urodził się w kazachskiej rodzinie chłopskiej. W 1927 skończył 7-letnią szkołę, a w 1930 technikum pedagogiczne w Pietropawłowsku, pracował jako nauczyciel wiejski, w 1940 został członkiem WKP(b). Od lipca 1942 służył w Armii Czerwonej, ukończył przyśpieszony kursy szkoły wojskowo-politycznej i został zastępcą dowódcy kompanii ds. politycznych w 50 pułku piechoty, od 1943 do stycznia 1944 uczył się w wojskowej szkole piechoty w Mohylewie. Od lipca 1944 uczestniczył w wojnie z Niemcami, w stopniu porucznika dowodził plutonem w 177 gwardyjskim pułku piechoty 60 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty 5 Armii Uderzeniowej 1 Białoruskiego. W styczniu 1945 wyróżnił się w walkach w rejonie Bud Augustowskich, gdzie po wymianie ognia artyleryjskiego, prowadząc za sobą żołnierzy, wdarł się do okopu wroga i w walce wręcz zabił niemieckiego oficera i kilku żołnierzy, a po zdobyciu okopu, dowodząc plutonem, przyczynił się do zniszczenia stanowiska ogniowego wroga i ubezpieczenia działań kompanii, następnie sforsował Pilicę.