Według Kadłubka, gdy Krak został królem, w jaskini we wzgórzu wawelskim zamieszkał potwór zwany całożercą (dziś jego kości mają wisieć przy wejściu do katedry wawelskiej). Całożerca zagrażał spokojowi w państwie, więc Krak wysłał swoich dwóch synów, by go zgładzili. Zabronił im jednak zbytnio ryzykować życia, ponieważ chciał mieć następcę ze swojego rodu, który mógłby po nim objąć tron. Bracia walczyli z całożercą, lecz ten wielokrotnie ich płoszył. W końcu uciekli się do podstępu. Wypchali bydło (według innych wersji owce) siarką i dali do zjedzenia potworowi. Gdy ten zjadł przynętę, zapłonął mu żołądek i zdechł. Wtedy młodszy z synów zabił starszego, w obawie, że cała chwała za zabicie całożercy spadnie na starszego. Następnie młodszy wrócił do ojca i skłamał, że starszy poległ w walce z całożercą. Krak uwierzył w taką wersję wydarzeń. Następnie założył gród Kraków dookoła wzgórza wawelskiego, a na swoją siedzibę obrał samo wzgórze. Po śmierci Kraka królem został jego młodszy syn. Wkrótce jednak jego bratobójcza zbrodnia wyszła na jaw i został wygnany. Tron objęła córka Kraka Wanda. Wanda nie chciała się ożenić. Była piękna i wielu książąt prosiło o jej rękę. Dziewczyna odmawiała wszystkim. Kiedy odmówiła niemieckiemu księciu, wściekł się i najechał kraj Lechitów.